۱ - کلاس ما و کلاس هتل پنج ستاره<br/>ایران-ایرانی ها<br/>Iran-Iraniha.com
۱

کلاس ما و کلاس هتل پنج ستاره

 

یکی از فانتزی های سال های اخیر ما ایرانی ها، مسافرت های لوکس به خارج از کشور است. به هر کس می رسی دارد می نالد که: وضع بازار خراب است، کاسبی نیست، سی سال است که ما دشت نکرده ایم، پول ها را از ما بهتران می برند و از این حرف ها. بعد به طرف می گویی: هفته ی پیش بهت زنگ زدم، جواب ندادی. می گوید: "آره عزیز، دبی بودم." بعد می گویی: خب یه قرار بذار هفته ی دیگه همدیگرو ببینیم. می گوید: "هفته ی دیگه دارم میرم مالزی و سنگاپور. باشه وقتی برگشتم. عزیز."

تور گرفتن که دیگر این روزها از آب خوردن راحت تر شده، فقط کافیه از خونه ات دربیای، بری سر کوچه. طبقه ی فوقانی سوپر دریانی، حتماً یک آژانس هوایی موجود هست تا تو را هوایی کند. مسافرت به اقصی نقاط دنیا، آنهم با اقامت در "هتل پنج ستاره". مبلغ اش هم که چیزی نیست، "کارت" می کشیم. سه میلیون تومان بعلاوه ی چهار هزار یورو برای هر نفر "کارت" می کشیم و خلاص.

مواد لازم:

1-      عینک آفتابی طرح ریبن چینی

2-      مایو مردانه (برای خانم ها دو تکه، یکی سبز، یکی مشکی)

3-      لوازم آرایش، به مقدار لازم

4-      شلوار کوتاه، سه عدد

5-      موبایل آیفون سیکس، به تعداد اعضای خانواده

6-      دمپایی لا انگشتی

7-      دوربین کانن 5D Mark III برای گرفتن عکس از خودمان و آپلود لحظه ای در شبکه های اجتماعی

تبصره: خانم ها حتماً با آقازاده عکس بگیرند که دیگران فکرهای بد بد نکنند.

8-      قوری برقی، برای درست کردن چای و داغ کردن کنسرو لوبیا با قارچ.

9-      نان تافتون بعلاوه ی گردوی چینی تویسرکان.

10-   هفت هشت هزار دلار پول نقد. صد دلاری، جاسازی شده در نواحی مختلف کیف و بدن.

11-   بد و بیراه به انتظامات فرودگاه و کارمند بانک ملی به هنگام پرداخت عوارض خروج: به مقدار لازم.

قدیم ها مردم توی خانه شان حمام نداشتند، برای همین در هر محله ای یکی دو تا حمام عمومی می ساختند تا ملت بتوانند، در صورت لزوم تنی به آب بزنند. خیلی از آدم ها امکان اینکه مسافرت بروند نداشتند، اما در هر صورت یک جا بود که همه بلد بودند بروند آنهم "حمام" بود. برای همین اصطلاح "راه حمام" یعنی جایی که همه بلد هستند رواج پیدا کرد. این روزها مسافرت به خارجه حکم راه حمام را پیدا کرده است. لنگ و قطیفه را برمی داریم، پول حمامی را هم که "کارت" می کشیم. در جمع اطرافیان پا روی پا می اندازیم و یک سخنرانی مبسوط اندر بی فرهنگی ما ایرانی ها، زیارت نامه ی قبل از سفرمان است. آنور آب اما ... شناخت ما ایرانی ها از بیست سی متری کار آسانی است. چرا که قاطبه ی ما ایرانی ها هرچند در ایدئولوژی و اندیشه هفتاد و دو ملت ایم، در یک سری خصوصیات، وجوه مشترک فراوانی داریم:

·         همه ی ما فکر می کنیم باهوش ترین مردم روی زمین هستیم.

·         همه ی ما فکر می کنیم دو هزار و پانصد سال قدمت تمدن در سرزمین ما، باعث شده تا بافرهنگ ترین مردم روی زمین باشیم.

·         همه ی ما فکر می کنیم که خودمان فهمیده هستیم، ولی بقیه ی ایرانی ها یک مشت ملت بی شعور و بی فرهنگ هستند.

·         همه ی ما فکر می کنیم تیزترین آدم های روی زمین هستیم و فقط ما هستیم که می توانیم سر دیگران کلاه بگذاریم.

·         همه ی ما فکر می کنیم سیاه ها، عرب ها، افغان ها، هندی ها، چینی ها و ... آدم نیستند.

·         همه ی ما فکر می کنیم بلوندهای چشم آبی اروپایی و آمریکایی یک "چیز" دیگرند. و از آنجایی که فکر می کنیم آنها نژاد آریایی هستند، اصرار داریم خودمان را یک جورهایی به نژاد آریایی بچسبانیم.

اما از آنجایی که خداوند متعال یک "اپسیلون صفر"  وجدان هم به ما داده است، تا فقط برای اینکه سالی ماهی یکبار با آن اپسیلون صفر خلوت کنیم، زود در می یابیم که همه ی آنچه فکر می کردیم، تقلبی است. لذا توهمِ "خود اروپایی بینی" جایش را به واقعیت دیگری می دهد که من اسمش را می گزارم "خود ایرانی کم بینی". نتیجه اش این می شود که هرجای دنیا که باشی، به محض اینکه یک ایرانی دیگر می بینی، انگار مار کبری دیده ای. زود از او فاصله می گیری تا مبادا اطرافیان، تو را با او یکی بدانند.

یک چیز دیگرِ ما ایرانی ها هم خیلی جالب است: مهم نیست که چقدر درآمد داشته باشیم، مهم این است که گران ترین و به روز ترین موبایل دنیا توی جیب مان باشد. اگر اتاق مان کلاً سه متر در سه متر باشد، تلویزیون اش را اینچی نمی خریم، متری می خریم. اگر عروس و داماد آه ندارند که با ناله سودا کنند، مجلس عروسی باید تمام و کمال باشد تا چشم دختر شمسی خانم از کاسه در بیاید. و خلاصه اگر به سفر خارجی می رویم، یک بار که هزار بار نمی شود، حتماً باید به هتل پنج ستاره برویم. حالا اینکه ما اصولاً کلاس و فرهنگ هتل پنج ستاره رفتن را داریم یا نه؟ سئوال بیهوده ای است که از سر حسادت مطرح شده است.

هتل پنج ستاره برای خودش آدابی دارد:

1-      مسافران اینجور هتل ها، با تاکسی به هتل می روند.

2-      صبر می کنند تا دربان در تاکسی را برایشان باز کند.

3-      راننده ی تاکسی از آن پیاده می شود. بار مسافر را به دربان تحویل می دهد.

4-      بار مسافر عبارت است از : یک چمدان کوچک و یک کاور لباس. بعلاوه ی یک کیف دستی که دست خود مسافر است.

5-      مسافر قبل از پیاده شدن کرایه تاکسی و انعام طرف را پرداخت کرده است.

6-      مسافر با اعتماد به نفس به ریسپشن هتل می رود. از قبل جا رزرو کرده. او به دو سوت فرم های اقامت در هتل را پر می کند.

7-      در همان حال، یکی از کارکنان هتل، کاور لباس به دست، مثل سیخ کباب، مودب پشت سر مسافر ایستاده است.

8-      مسافر به سمت آسانسور می رود. صبر می کند تا همان کارمند دکمه ی آسانسور را فشار دهد. بعد اول مسافر و پشت سر آن کارمند وارد آسانسور می شوند.

9-      کارمند در اتاق را باز می کند. ابتدا خودش وارد می شود. چراغ ها را روشن می کند. وسایل را در کمد می گذارد و می خواهد مودبانه از اتاق خارج شود.

10-   در این زمان مسافر دست در جیب مبارک کرده و حداقل بیست دلار انعام می دهد.

11-   مسافر هر کاری دارد، با اعتماد به نفس و از طریق تلفن انجام می دهد.

12-   مسافر دستور می دهد که کت و شلوار یا کت و دامنش را ببرند برای خشک شویی و سریع بیاورند، چون او کار ضروری دارد.

13-   آخر شب اگر در اتاق وسایل درست کردن قهوه نباشد یا مثلاً مسافر کافه لاته یا اسپرسو هوس کند زنگ می زند تا برایش بیاورند. در این زمان خودش نمی پرد پشت در و سینی را از خدمتکار نمی گیرد. صبر می کند تا خدمتکار خودش بیاورد و بگذارد روی میز. انعام هم یادش نمی رود.

14-   فردا صبح که برای صبحانه به بوفه هتل می رود، مثل همیشه: یک فنجان قهوه با شیر، کمی میوه جات و یک برش نان به همراه کره یا پنیر یا بیکن یا تخم مرغ می خورد و خلاص.

15-   ناهار یا شام را اگر قرار کاری نداشته باشد یا در رستوران دیگری میهمان نباشد، در رستوران هتل میل می کند و انعام مناسب را روی میز می گذارد و بلند می شود.

16-   برخی از قرار و مدارهای کاری اش را در سرسرا یا رستوران هتل می گذارد. روی مبل یا کنار میز می نشیند، کارش را انجام می دهد و بعد مثل بچه ی آدم بلند می شود می رود دنبال کارش.

17-   اگر هوس می کند از استخر هتل استفاده کند، یک مایوی درست و حسابی می پوشد، قبل از ورود به استخر خودش را حسابی می شورد، کمی شنا می کند، بعد می رود روی یک تخت یا یک گوشه کناری مدتی استراحت می کند و به اتاق برمی گردد.

18-   اگر تشنه یا گرسنه شد، از "مینی بار" یا یخچال داخل اتاق هر چیزی که خواست برمی دارد و موقع تسویه حساب پولش را می پردازد.

19-   اگر از خدمات هتل ناراضی باشد، گوشی تلفن را برمی دارد و خیلی مودبانه اعتراضش را به گوش مسئول پذیرش هتل یا مدیر می رساند.

20-   وقتی می خواهد هتل را ترک کند، همه ی آن کارهایی را که گفتم، به طور معکوس انجام می دهد. سوار تاکسی می شود تا به فرودگاه برسد.

و اما کلاس ما

شما که حتماً خیلی "گل" اید،  ولی خدایی بسیاری از ماها از بیست موردی که در بالا نوشتم اصلاً نمره ی قبولی نمی گیریم که هیچ، شانسی برای تک ماده کردن هم نداریم!

1-      ماشین، رسیده نرسیده، جلدی می پریم پائین تا نکند دربان دستگیره ی در را بگیرد. خودمان سریع بارمان را می گذاریم زمین تا به کسی انعام ندهیم!

1-      بار ما مشتمل بر دو چمدان سی کیلویی!، یک "کری آن"، یک کیف دوربین و دو سه تا نایلون اضافه است. اگر کسی بخواهد به ما کمک کند می گوییم: No no no. Thanks!

2-      چمدان ها را خودمان تا در اتاق می بریم تا انعام ندهیم.

3-      جوری به مینی بار داخل اتاق نگاه می کنیم، درست مثل خری که به نعلبندش نگاه می کند. می ترسیم دستمان به یکی از محتویات آن بخورد و ما را سوبله شارژ کنند.

4-      و اما هنگام صبحانه: جایتان خالی، لایه بندی می کنیم. از جامدات می چینیم قسمت تحتانی معده. بعد مایعات را می ریزیم روش. بعد به اندازه ی یک میوه فروشی میوه می خوریم.  بعد چند تا شیرینی. جوری می خوریم که دیگر نیازی به ناهار خوردن پیدا نکنیم. آخر سر هم دو سه تا تخم مرغ پخته را یواشکی برای شام می گذاریم توی کیف عیالمان.

5-      چون آمریکایی ها اصولاً با شلوار کوتاه و دمپایی لا انگشتی به دنیا می آیند، گمان می کنیم برای اینکه ثابت کنیم از قافله ی تمدن عقب نیستیم، در هر جایی باید با شلوار کوتاه ظاهر شویم. نمی دانم چرا اصرار داریم در سالن اپرا هم با شلوار کوتاه  برویم؟

6-      وقتی دربان هتل در را برای ما باز می کند، فکر می کنیم اینجا هم منزل خاله جان شمسی است. به طرف می گوئیم: "اول شما بفرما"!

7-      ساعت ها از وقت خانم ها در هتل پنج ستاره مقابل میز توالت یا آینه ی حمام صرف سرخاب سفیداب کشیدن می شود تا آن زیبایی های خدادادی را یک جورهایی بپوشانند و بیست ساله جلوه کنند.

8-      آقایان کوچکترین لحظات و فرصت ها را برای دید زدن زیبایی های خدادادی از دست نمی دهند و آرتروز چشم کمترین عارضه ای است که پس از سفر عایدشان می شود.

9-      از آنجایی که مرد ایرانی بسیار غیرتی و ناموس پرست است، بعد از ظهرها عیال را در اتاق می خواباند، مایو را توی اتاق می پوشد و جَلدی می پرد طرف استخر. خودش را شسته نشسته می رساند کنار استخر. با سر نیمه طاس و شکم ورقلمبیده همراه با اعتماد به نفس "خود گلدون پنداری" به اولین زنی که می رسد، می گوید: هلو. ها آر یو؟

10-   خدا نکند که هتل پنج ستاره از آن دست هتل هایی باشد که غذا و نوشیدنی های الکلی و غیرالکلی اش رایگان باشد. در این حالت منهای صبحانه و ناهار و شام، خوردن حداقل روزی پنج همبرگر و سیب زمینی سرخ کرده و هفت هشت تا بستنی که حق مسلم ماست. نوشیدن روزی سه چهار لیتر اشربه ی الکلی هم با آن شکم پر، چیزی از ارزش های ما کم نمی کند.

 

فرنگ رفته ها را شاید بشود به دو دسته تقسیم کرد:

یک دسته آنهایی هستند که به پیشرفت، تکنولوژی، نظم، نظافت، ادب، رعایت حقوق شهروندی و آزادی های مدنی غبطه می خورند و تمام آرزوی شان این است که روزی روزگاری، وطن را بهتر از آنچه هست ببینند. این آدم ها معمولاً برای بیان احساسات شان یا سر در چاه دارند و یا تن در سیاهچال.

دسته ی دیگر آنهایی هستند که چمدان سوغاتی شان البسه ی مارک دار چینی است به انضمام چند گیگا بایت عکس و فیلم از مراکز خرید و سواحل زیبا و فرشتگان سیمین بر. با یک دنیا حسرت که "جانی واکر" فلان رستوران از "بالنتاین"ی که از دیوتی فری دبی خریدیم بهتر بود و رسیده نرسیده، مشتری پر و پا قرص فارسی وان و فاطما گل. این دسته که اکثریت بسیار غالب را تشکیل می دهند و عمدتاً از طبقه ی متوسط اجتماع هستند، همان هایی اند که بر خلاف تصوراتشان که فکر می کنند عامل بسیاری از نابه سامانی های اجتماعی و فرهنگی حکومت ها هستند، فرهنگ جامعه را –چه خوب، چه بد- تغییر می دهند.

کلام آخر اینکه: بر خلاف فقر شدید، پول زیاد الزاماً رابطه ی مستقیمی با فرهنگ ندارد. هر پولداری لزوماً با فرهنگ نیست. خانه ی آنچنانی، ماشین آخرین سیستم، لباس مارک دار، هتل پنج ستاره و امثال آن در کوتاه مدت انسان را با فرهنگ نمی کند. یک بهیار باسواد اگر بخواهد مسئولیت درمان یک بیمار را شخصاً به عهده بگیرد، بسیار خطرناک تر از یک پزشک بی سواد است. کسی که ظاهر با فرهنگ دارد اما در واقع یک نسخه ی تقلبی است هم همینطور.

***

shahidi@iran-iraniha.com

تاریخ ثبت مقاله: آذر ماه 1394

Share

سایر مقالات در این گروه
ردیفعنوان مقالهنویسندهگروه
۱
آشنایی با برخی واژه های قدیمی دوران قاجار و پهلویدکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی
۲
اپیدمیولوژی سرطانی به نام گُلدکوئستدکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی
۳
چرا سریال پرستاران را دوست داریم؟دکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی
۴
ماجرای آبراهامویچ شدن بنده!دکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی

نظر بدهید (۰) / تعداد بازدید: ۱۸۰۸
فهرست مقالات
مادر (دل نوشته)
سفرنامه - کانادایی ها
ای قوم به حج رفته - بخش دهم
کلاس ما و کلاس هتل پنج ستاره
سفرنامه - گواهینامه رانندگی در کانادا
ای قوم به حج رفته - بخش نهم
نگاهی به ماجراهای تن تن و میلو
بزن بشکن، چه خیالیه
ای قوم به حج رفته - بخش هشتم
ای قوم به حج رفته - بخش هفتم
ای قوم به حج رفته - بخش ششم
ای قوم به حج رفته - بخش پنجم
ای قوم به حج رفته - بخش چهارم
ای قوم به حج رفته - بخش سوم
ای قوم به حج رفته - بخش دوم
ای قوم به حج رفته - بخش نخست
مقدمه ای بر سفرنامه و سفرنامه نویسی
بررسی و نقد کتاب "استانبول، خاطرات و شهر" اثر اورحان پاموک
آشپزخانه من: طرز تهیه آبگوشت بدون گوشت!
آشنایی با برخی واژه های قدیمی دوران قاجار و پهلوی
آشپزخانه من: طرز تهیه آش کاچی
آشپزخانه من: طرز تهیه شله زرد
بررسی و نقد کتاب "عقاید یک دلقک" اثر هاینریش بل
آشپزخانه من: طرز تهیه کوکوی خرما
آشپزخانه من: طرز تهیه خوراک شامی
بررسی و نقد کتاب "هویت" اثر میلان کوندرا
چگونه از کلیه خود مراقبت کنیم
چگونه از قلب خود مراقبت کنیم
معمایی که فقط دو درصد آدم ها می توانند حل کنند
بررسی و نقد کتاب در غرب خبری نیست
رومن گیرشمن که بود
بررسی و نقد کتاب کافه پیانو
بررسی و نقد کتاب آزادی یا مرگ
همه چیز درباره ی پازل (جورچین)
ماجرای آبراهامویچ شدن بنده!
چرا سریال پرستاران را دوست داریم؟
... و درویش همچنان می چرخید
سی تی آنژیوگرافی قلب
اپیدمیولوژی سرطانی به نام گُلدکوئست
در سوگ صداقت
آیا شما وسواس دارید؟
پزشکان شهرستانی ... چه می کنند ؟ چه می خواهند ؟
خاطراتی از CCU
فانتین
اشک مادر
توکسوپلاسموز و حاملگی
بررسی ارزش تشخیصی آزمایش Thyroid Uptake
آیا پاتولوژی همیشه حرف آخر را می زند؟