ماجرای آبراهامویچ شدن بنده!

آبراهامویچ را که حتماً می شناسید؟ میلیاردر معروف روسی. مالک باشگاه چلسی انگلستان را می گویم.یک روز یکی نشست زیر پایش که: " خره ! پاشو برو باشگاه تقریباً ورشکسته ی چلسی رو بخر. باشگاه داری کن." اونم چون مثل معتادهای ما بی حال نبود، هم پاشد، هم رفت. باشگاه رو خرید و بقیه ماجرا. اینا رو داشته باشید تا برسیم به داستان من...

حدود دو سال پیش، نشسته بودم توی مطب که دو سه نفر آدم های علاقه مند به ورزش آمدند تو. نمی دانم روی پیشانی ام چیزی نوشته بود یا قیافه ام به هالو ها شباهت داشت یا هردو، که از میان همه ی آنهایی که دستشان به دهانشان می رسد، من را انتخاب کرده بودند، که یک سری جوان های علاقه مند به فوتبال هستند و کسی نیست حمایتشان کند. همه چیز مهیاست الا اینکه یک نفر آستین بالا بزند تا تیم فوتبال تشکیل دهد و این جوان های علاقه مند، محملی پیدا کنند برای رفتن. که از " رفتن " تا " شدن " فقط یک چیز کم مانده است ، آنهم " تویی". از خدا پنهان نیست، از شما چه پنهان که هزار فکر به سرم زد. پیش خودم گفتم، حمایت از ورزش واجب کفایی است . برهمه واجب است و بر هیچ کس واجب نیست. حالا که قرعه ی فال به نام توی دیوانه زده اند، بسم الله. هزینه اش هم مهم نیست. فکر می کنیم قرار بوده یک سفر برویم اروپا و ... نرفته ایم. بجایش جوان های مردم، به عوض اینکه معتاد شوند، یا توی خیابان ها بیهوده وقت تلف کنند، ورزش می کنند. اسمی برای شهر و آوازه ای برای خودشان کسب می کنند. خدا را چه دیده ای یک وقت هم با همت مسئولین شهر و تربیت بدنی، آستین ها را بالا می زنیم، شاید از غرب کشور هم یک تیمی در فوتبال کشور مطرح شد. البته با اخلاق، انسانیت و اسلوب صحیح فکری و رفتاری. این بود که: " یاعلی گفتیم و ... عشق آغاز شد !". دوتا مربی پیدا کردم که از حق نگذریم ، آنها از من مجنون تر بودند و بی هیچ چشمداشتی وقت گذاشتند و تیم تشکیل شد و تمرینات مرتب آغاز گشت. من که سال ها پایم به ورزشگاه و استادیوم باز نشده بود، کارم این شد که بروم کنار زمین بنشینم و حساب و کتاب ، که چند بازیکن داریم که شورت و بلوز ندارند و کرایه ی ماهیانه زمین چقدر است و چند تا توپ کم داریم و هنوز هیچی نشده مسابقات دارد شروع می شود و ما هم باید شرکت کنیم، چرا که اگر مسابقه نباشد روحیه ی بچه ها ضعیف می شود و از این حرف ها.

خوب حالا چی کم داریم؟ اولین چیزی که لازم است و نداریم پروانه باشگاه است. دارید؟ ... نه. خوب کاری ندارد بروید بگیرید. گفتیم چشم. می گیریم !! چشمتان روز بد نبیند. این قسمت را می نویسم که اگر یک وقت هوس کردید پروانه ی باشگاه بگیرید ، بدانید.

گواهی سوء پیشینه: ( کار راحتی است. سه چهار بار باید بروی کلانتری و آگاهی و تمام انگشتانت را سیاه کنی و هی توضیح دهی که اخوی من قبلاً انگشت نگاری کرده ام. اگر به مدارک مراجعه فرمائید دیگر نیازی به سیاه کردن نیست و اصرار، که هر بار باید سیاهت کنیم.) سوء پیشینه زیاد وقت نمی گیرد. دو ماهه جوابش می آید.

بعد آزمایش عدم اعتیاد: ( هم برای خودت، هم برای مربی ات ) که یک لیوان بگیری دستت و توی دستشویی بدون در، نشسته ( لطفاً به کسر نون و فتح شین بخوانید، جور دیگر نخوانید. ) ، ایستاده، چُتِلی و یا هر جور دیگر که راحتی، گلاب به رویتان ... که ثابت کنی به پیر، به پیغمبر معتاد نیستی.

تأییدیه اداره اماکن: برای کجا؟ برای دفتر باشگاه! . آخه پدر آمرزیده دفتر باشگاه کیلویی چند؟ می خواهیم چهار تا جوون بدوند دنبال یک توپ گرد و ایام فراغت از دختربازی شان را توی زمین گرد ولو شوند. این دیگه دفتر باشگاه نمی خواد. نشد که نشد. گفتم باشد. این اتاق کنار مطبم را می کنم دفتر باشگاه. حالا لطف فرموده از اماکن تشریف بیاورید تأیید کنید. بماند که یک فرم می گذارند جلو ات که از دوران نوزادی ات پر کن چه کاره بودی تا امروز. بعد پنج شش نفر را هم بعنوان معرف بنویس که از آنها راجع به تو تحقیق شود.

کروکی محل ( دفتر باشگاه ! ) ، اجاره نامه ، سند مالکیت ساختمان ، اساسنامه باشگاه و اعضای هیئت مدیره ، تعداد بی شماری عکس و فتوکپی از همه چیز : شناسنامه، کارت ملی، کارت پایان خدمت، عقدنامه و خیلی چیزهای دیگر و کلی وجه رایج مملکتی به حساب خزانه و سازمان تربیت بدنی.

داستان مُهر باشگاه هم جالب است. یکی دیگر از مدارک ، مهر است. باید روی یک کاغذ سربرگ آرم دار باشگاه ( که هنوز با تأسیس آن موافقت نکرده اند ) مهر باشگاه ( که هنوز وجود خارجی ندارد ) را بزنی و تحویل دهی. می روی مهرسازی ، درخواست مهر می کنی. مهرساز می گوید پروانه باشگاه را بده تا برایت مهر درست کنم. می گویی مهر را درست کن تا برایم پروانه صادر کنند. می گوید نمی شود. می گویی اگر پولش را دو برابر بدهم چی؟ می گوید آنوقت می شود! کار پروانه را با سوسک هم می شود راه انداخت.

آخرین مرحله حراست تربیت بدنی استان است. دوباره فرم. دوباره عکس. دوباره معرف. دوباره تحقیقات و دو سه هفته انتظار، که مشکل حراستی نداشته باشی.

خلاصه دردسرتان ندهم . چندین ماه طول کشید. بالغ بر ده بار به تربیت بدنی شهرستان و سه بار به تربیت بدنی استان رفتم تا بالاخره در یک روز فرح بخش و گرم تابستانی موفق شدم پروانه باشگاه را بگیرم. نمی دانید چه احساسی داشتم. اصلاً نمی توانید حدس بزنید. درست مثل سیبی که از بالای درخت خورد توی سر نیوتن یا قالب صابونی که ارشمیدس ته خزینه حمام گم کرد. آنقدر شادمان بودم که خودم را به یک چلوکباب سلطانی ( برگ و کوبیده ) در مرکز استان دعوت کردم که جایتان خالی بود.

خلاصه ... همه کارهایی که لازم بود بارسلونا یا رئال مادرید به ثبت برسد انجام دادم تا باشگاه ثبت شد و من هم " باشگاه دار " شدم.

- خوب، اسمش را چی گذاشتی؟

- توافقی با خانمم ، از جوونی دوست داشتم اسم پسرم را بذارم اندیشه. آخه می گن هر کی هر چی نداره، آرزوش رو که داره !

- چی می گی ؟ پرت و پلا چرا می گی ؟ اسم بچتو نمی گم. اسم باشگاهو چی گذاشتی ؟

- آها... . جونم برات بگه، اینم خودش داستان داره :

دنبال اسامی معنوی بودم. اسم هایی که وقتی بر زبان بیاد یه جورایی گوینده و شنونده را غلغلک بده. شاید وجدان نداشته من رو هم تکونکی بده. اسم اولی که انتخاب کردم " مهربانی " بود. به هر کس گفتم، هرهر بهم خندید که، آدم عاقل اسم یک تیم فوتبال را می ذاره مهربانی؟ از اسم های با مُسما استفاده کن. پرسیدم مثل چی ؟ گفتند مثل صنایع دوغ علی آباد ، پوشک سازی حسن آباد ، یا راه دور چرا بریم ، همین پشمک سازی باقرآباد خودمان. تازه چند تا خاصیت هم دارد. دیگر لازم نیست مالیات به دارایی پرداخت کنی وگرنه اینهمه تیم های گردن کلفت که می بینی ، اینها عمراً اگر اینجور که نشان می دهند، عاشق ورزش باشند. هم تبلیغ کارخانه می شود، هم فاکتور دارایی. من راضی، اون راضی ، گور بابای ناراضی! دیدم نمی شود. بالاخره تا حالا کلی خرج کردیم. اگر قرار باشد اختیار یک اسم هم از خودمان نباشد که بفرمائید ما غازیم دیگر.  بعد از کلی گفت و شنود و پس و پیش کردن صفت و موصوف و مضاف و مضاف الیه و اسم مصدر و حاصل مصدر و غیره و ذلک، اسم تیم را گذاشتم " جوانمرد " . جوانمرد قصاب نه ها . اون یک خیابان توی پایتخته. نه. جوانمرد معمولی. بدون پسوند و پیشوند. یعنی ای برگزیدگان تیم فوتبال شهیدی ، روی سینه تان جوانمرد است، از توی سینه چه خبر؟ ( این جمله آخر را لطفاً با صدای بلند و کشیده بخوانید. )

القصه ... اتل متل توتوله. گاو حسن ایجوره. گاو شما چه جوره؟ گاوی که ما زائیدیم شروع کرد به بزرگ شدن. فرمودند باید با بازیکنان قرارداد رسمی ببندی و یک نسخه برای هیأت فوتبال ، یک نسخه برای فدراسیون، یکی برای خودش ، یکی برای تو. گفتند ببندید. ما هم بستیم. آخر بستن چند جور است. بعضی ها خودشان را می بندند. بعضی ها بارشان را می بندند. بعضی ها خالی می بندند. ما هم بستیم. قرارداد را می گویم. با قید زمان و مکان و مبلغ و قس علیهذا. باکی؟ با یک تعداد بازیکن که خیلی هاشان کلاس اول و دوم دبیرستان بودند. باور نمی فرمائید؟ به سر مبارک قسم، راست می گویم. قبول ندارید نسخه ی قرارداد ها موجود است. می پرسید خوب چرا بعد از اینهمه بکش و واکش کودکستان راه انداختی؟ جوابش واضح است. اول اینکه عقیده داشتم که هرچه سن پائین تر باشد بهتر می شود صفا و صمیمیت و عشق و مهربانی و هدف مندی و از اینجور خالی بندی ها را در خاطر خطیر دوستان ثبت نمود. دوم اینکه اگر شما بازیکن بزرگتر ( حالا چه از نظر سنی ، چه جثه ای ، چه عقلی و چه نقلی ) گیر آوردی، منهم گیر آوردم. آخه آدم عاقل پیاده روی خیابان های مرکز شهر و بلوتوس بازی و اس ام اس بازی و دختر بازی و عرق و ورق و دود و بنگ و اکس و سکس را ول می کند بیاید توی زمین چمن سبز شلنگ تخته بیندازد، عرق کند؟ که چی ؟

قراردادها را که بستیم، بعد صحبت بیمه ورزشی شد. جانم برایتان بگوید این بیمه ورزشی هم از آن برنامه هاست. یک ضرب المثلی هست که می گوید عروس فلان ...وزو از آب در میاید. ( ببخشید اگر بی ادبی است. یک مقداری اش به قدما مربوط می شود یک مقداری هم به علامه دهخدا که هر چیزی توی لغت نامه اش پیدا می شود ) اعتبار بیمه ورزشی از اول سال شمسی شروع می شود. پشت کارتش هم نوشته که سه ماه اول از خیلی از خدمات محرومی. حاصل کار این میشه که تا تو از خواب بلند شی بچه ها رو بیمه کنی دو سه ماه از سال گذشته. بعد هم تا سه ماه باید سماق بمکی و مواظب ساق پا و سر و کله ی بچه ها باشی که بلایی سرشان نیاد. وقتی حسابی آب و کود دادی پای بیمه تا رشد کند و ثمر بدهد ! ، میشه پائیز و زمستان که توی شهرستان ها ، خیلی از ورزش ها تعطیله ! . بعد می گویند مغز ایرانی جماعت چطور و فلان. درست مثل بیمه عمر می مونه. آخه بیمه عمر هم فقط درصورتی می صرفه که دو سه ماه بعد از عقد قرارداد بیمه، فوت کنی!! در غیر اینصورت همه اش ضرره !

راستی، ظهر جمعه نشستی خونه. حاج خانم هم آبگوشت بار گذاشته با نون سنگک و پیاز و ریحان و گوشت کوبیده، آماده برای تزریق وریدی ( همان زدن به رگ سابق ) که ناگهان رئیس اداره سلب آسایش و نان زیر کباب سابق و هم پاچه جدید الازدواج از آن طرف و همشیره و شوهر خواهر گرامی و طفلان عزیزکرده اش از این طرف ، به بهانه ی بازگشت از زیارت اهل قبور هوار خانه ات شوند، چه کار می کنی؟ ساده است. هیچی نباشد یک پارچ آب که توی آبگوشت می ریزی؟ بعد در حالیکه تمام اعضاء و جوارحت می لرزد به حاج خانم می گویی: " یک کوکویی ، کتلتی ، نیمرویی ، چیزی بزن تنگش تا غذا به همه برسه. " وجداناً همین کار رو می کنی؟ نه؟ ما هم همینطور. یک سری بازیکن داشتیم از سن راهنمایی تا دبیرستان تا بیست و هشت سال سن. یکی سربازی نرفته. یکی آزمون قلم چی داره. یکی مامانش اجازه نمی ده بیاید تمرین. یکی قراره بره پابوس امام رضا ( ع ) شمال!. یکی از تمرین قبلی پاش درد می کنه. یکی دیر اومده مربی راهش نمی ده. یکی تصمیم گرفته بره با بچه محلاش گل کوچک شرطی بازی کنه. یکی تو دعوای محل سرش شکسته. یکی با باباش رفته سر کار. یکی کلاسش رفته بالا با لباس شیک میاد کنار زمین دل بقیه رو ببره. یکی شب هفت عمه شه ، یکی عروسی خالَشه. خلاصه با یک تیم کاملاً منسجم ، آماده ، با تعداد نفرات زیاد ، هر روز از تربیت بدنی یا هیأت فوتبال تماس می گرفتند که: مسابقات نونهالان داریم ، نوجوانان داریم ، جوانان داریم ، ضمن احترام کامل آقای دکتر شما را بعنوان نماینده شهرستان معرفی کنیم؟ این حقیر سراپا تقصیر هم تا آنجایی که بضاعت نفرات تیم ( از نظر تعداد ) اجازه می داد جواب می دادم که: " خواهش می کنم. بنده نوازی فرمودید. در خدمت ورزش و جوانان و ورزش شهرستان هستیم." اینجا بود که همان مهمان های ناخوانده ظهر جمعه سر می رسیدند. تیم ناقص باید یک جوری نفراتش تکمیل شود. بدو بدو برو بازیکن های ندیده نشناخته بیاور. آنها هم که عجله ما را می دیدند ( چون مسابقات قرار است دو روز دیگر شروع شود! به این می گویند برنامه ریزی دقیق برای تقویم لیگ فوتبال! ) طاقچه بالا می گذاشتند. انگار کاکا و رونالدینیو را می خواهی به تیم دعوت کنی. خوب معلوم است از یک تیم غیر یکپارچه که مثل جگر زلیخا از جاهای مختلف جمع کرده باشی ( صرفاً برای اینکه آبروی شهر را بخری ) معلوم است انتظار معجزه هم نمی توان داشت. با این وجود هربار برای مسابقات رفتیم، دوم شدیم.

راستی می دانی در مسابقه شرکت کردن آداب دارد؟ فکر نکنی به همین راحتی است. امروز بهت خبر می دهند که فردا! باید در هیئت فوتبال استان باشی. سه روز بعد مدارک بازیکنان را شخصاً در استان تحویل دهی و آخر هفته هم بازی ها شروع می شود.حالا اگر یخی، برفی، کولاکی، چیزی بود یا قرار قبلی داشتی ، این دیگر مشکل خودته. بعد باید برای هر بازی پنجاه هزار تومان بدهی ( پول داور، دکتر! رنگ کردن چمن! نیروی انتظامی و ...). تازه همه اینها فدای سرت. یک مینی بوس مدرن دهه 60 می گیری که بچه هایت را ببرد و برگرداند.حالا کجا؟ از اینور استان به آن ور استان. ( درست مثل اینکه بخواهی از مونیخ بروی هامبورگ و برگردی! ). ما دکترها که علی الاصول بی احساس و بی وجدان هستیم، ولی نمی دانم چرا تا وقتی که این مینی بوسه بچه ها را سالم برگردونه، جونت به تکونه که نکنه یک وقت بلایی سر بچه های مردم بیاد.

اصولاً دانستن چیز خوبی است یا نه؟ نظر شما چیه ؟ مثلاً اگر خدای نکرده بدانید دو روز بیشتر زنده نیستید، خوب است یا بد؟ اگر بدانید این بابایی که الآن عاشقش شدی پس فردا توزرد از آب درمیاد، خوب است یا بد؟ و خیلی چیزهای دیگر از این قبیل. ولی یک چیز را مطمئنم. برای ما ایرانی ها، اکثر اوقات دانستن و ندانستن فرقی نمی کند. باور بفرمائید. قبول ندارید سری به اطراف خودتان بزنید، آنوقت به حرف حقیر ایمان پیدا می کنید. توی ورزش هم مثل بقیه جاها. با هر کس صحبت می کنی، می گوید: " ما که از ورزش خیری ندیدیم. عمری توی ورزش گذاشتیم... زانوهایمان آب آورد، دیکس! کمر گرفتیم، آخرش هم هیچکس نگفت خرت به چند؟ " خوب که فکر می کنی، می بینی راست می گوید. ما حواسمان پرت بوده یا دانستن و ندانستن برایمان یکسان بوده است که از تجربیات دیگران درس نگرفتیم و نخواهیم گرفت. می پرسید: خوب حالا همه این حرف ها را گفتی، بگو آخرش چی شد؟

خنده داره! یک بابایی که پشتش به امکانات دولتی گرمه ( یعنی پلو آنجا چرب تره! ) زحمت کشید تیم فوتسال تشکیل داد. تا اینجای قضیه می گویید خوب. آفرین. دستش درد نکند. بعد آمد یکی یکی نشست زیر پای بازیکنان تیم حقیر که: بیائید اینجا. خیر دنیا و آخرت اینجا جمع است و از این حرف ها. راستش را بخواهید ما که سن و سالی ازمان گذشته با یک غوره و یک مویز، مزاجمان به هم می ریزد، چه برسد به یک سری بچه های دبیرستانی. این بود که هر روز یک نفر می آمد مطب که از باشگاه جوانمرد! رضایت نامه بگیرد، برود برای تیمی که هم آزاد! است و هم اسلامی! بازی کند. روزهای اول رضایت نامه را می دادم، " به سلامتی" می گفتم و یا علی مدد. مفهومش اینکه من در انتخاب اسم تیم اشتباه کردم، شماها که گناهی ندارید. بعد از چند روز صدای هیأت فوتبال درآمد که: آقاجان این چه وضعی است، همانطور نشسته ای رضایت نامه صادر می کنی؟ این خلاف مقررات است. دیگر رضایت نامه صادر نکن. مفهوم این فرمایش هم روشن است. شما فکر بد نکنید. این معنی را نمی دهد که ما با مسئول فلان تیم مشکل داریم. نمی خواهیم ریختش را ببینیم. شما بهترین بازیکن هایت را نفرست آنها را تقویت کنی! ما هم الحق و والانصاف از این فکرهای بد به سرمان نزد.

خلاصه... رسید به اینجا که یک روز یک آقای خوش تیپ آمد به مطب که: سلام. عرض کردم علیک سلام. امرتان؟ فرمود رضایت نامه پسرم را می خواهم. حقیر نیز دستورالعمل هیأت فوتبال را به عرض رساندم. بعد هم گفتم: بزرگوار اینجانب ناراحتی قلبی دارم. استرس برایم خوب نیست. خواهش می کنم جهت حل مسائلتان به مربی تیم مراجعه فرمائید. و آن بزرگوار هم لطف کرد و حرف مرا گوش داد. اول از همه گفت: من سالی ده میلیون تومان خرج هیکلم می کنم ( شما ببینید چه هیکل هایی توی این مملکت پیدا می شود ! ) بعد فرمود: حق و حقوق پسر من را هم که ندادی؟! ( ببینید چه رونالدوهایی توی این مملکت پیدا می شود که دروازه بان سوم تیم که از نیمه مسابقات دیگر تیم را همراهی نکرد، اول از همه حق و حقوقش را مطالبه می کند. ) خلاصه آنقدر فرمود و فرمود و فرمود تا بعد از تشریف فرمایی ایشان ( البته پس از اخذ نتیجه مثبت ) اینجانب راهی سی سی یو شدم!

آن شب درحالیکه طاقباز روی تخت بیمارستان به صلیب کشیده شده و ترک های سقف را می شمردم، همه اندیشه ام این بود که : حرفه ای گری هم مثل خیلی چیزهای دیگر فرهنگ می خواهد. ورزش هم فرهنگ می خواهد. غلامرضا تختی یک تخته اش کم بود که در اوج محبوبیت، دوره می چرخید و برای زلزله زده گان بوئین زهرا کمک های مردمی جمع می کرد. پوریای ولی هم بیکار بود که آخر شب، زمزمه های مادر پهلوان شهر دیگر را با گوش جان بشنود و فردا، در شهر خودش، تعمداً به حریف ببازد تا دل پیرزنی را شاد کند. حتماً بیکار بوده، چون آنموقع ها ماهواره نبود تا پهلوان عزیزکرده ی ما ، تا بوق سگ بنشیند و طرق مختلف واکس مو و برداشتن زیر ابرو و سیلی زدن به گوش مربی و ... را بیاموزد.

دوست خوبم، همانطور که روبرویم نشسته بود، مغموم پرسید: خوب دکترجون حالا می خوای چکار کنی؟ ادامه می دی؟

سرم پائین بود. حقیقتش برای جواب دادن رویم نشد سرم را بالا بگیرم. دقایقی سکوت برقرار شد. صدای رادیو ضبط می آمد. بیداد شجریان بود:

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند

کس به میدان در نمی آید ، سواران را چه شد؟

این مقاله در سال 1386 نوشته شده است.

***

دکتر مسعود شهیدی

shahidi@iran-iraniha.com

تاریخ ثبت مقاله: تیرماه 1391

Share

سایر مقالات در این گروه
ردیفعنوان مقالهنویسندهگروه
۱
آشنایی با برخی واژه های قدیمی دوران قاجار و پهلویدکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی
۲
اپیدمیولوژی سرطانی به نام گُلدکوئستدکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی
۳
چرا سریال پرستاران را دوست داریم؟دکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی
۴
کلاس ما و کلاس هتل پنج ستارهدکتر مسعود شهیدیامور اجتماعی

نظر بدهید (۲) / تعداد بازدید: ۳۲۵۱
فهرست مقالات
مادر (دل نوشته)
سفرنامه - کانادایی ها
ای قوم به حج رفته - بخش دهم
کلاس ما و کلاس هتل پنج ستاره
سفرنامه - گواهینامه رانندگی در کانادا
ای قوم به حج رفته - بخش نهم
نگاهی به ماجراهای تن تن و میلو
بزن بشکن، چه خیالیه
ای قوم به حج رفته - بخش هشتم
ای قوم به حج رفته - بخش هفتم
ای قوم به حج رفته - بخش ششم
ای قوم به حج رفته - بخش پنجم
ای قوم به حج رفته - بخش چهارم
ای قوم به حج رفته - بخش سوم
ای قوم به حج رفته - بخش دوم
ای قوم به حج رفته - بخش نخست
مقدمه ای بر سفرنامه و سفرنامه نویسی
بررسی و نقد کتاب "استانبول، خاطرات و شهر" اثر اورحان پاموک
آشپزخانه من: طرز تهیه آبگوشت بدون گوشت!
آشنایی با برخی واژه های قدیمی دوران قاجار و پهلوی
آشپزخانه من: طرز تهیه آش کاچی
آشپزخانه من: طرز تهیه شله زرد
بررسی و نقد کتاب "عقاید یک دلقک" اثر هاینریش بل
آشپزخانه من: طرز تهیه کوکوی خرما
آشپزخانه من: طرز تهیه خوراک شامی
بررسی و نقد کتاب "هویت" اثر میلان کوندرا
چگونه از کلیه خود مراقبت کنیم
چگونه از قلب خود مراقبت کنیم
معمایی که فقط دو درصد آدم ها می توانند حل کنند
بررسی و نقد کتاب در غرب خبری نیست
رومن گیرشمن که بود
بررسی و نقد کتاب کافه پیانو
بررسی و نقد کتاب آزادی یا مرگ
همه چیز درباره ی پازل (جورچین)
ماجرای آبراهامویچ شدن بنده!
چرا سریال پرستاران را دوست داریم؟
... و درویش همچنان می چرخید
سی تی آنژیوگرافی قلب
اپیدمیولوژی سرطانی به نام گُلدکوئست
در سوگ صداقت
آیا شما وسواس دارید؟
پزشکان شهرستانی ... چه می کنند ؟ چه می خواهند ؟
خاطراتی از CCU
فانتین
اشک مادر
توکسوپلاسموز و حاملگی
بررسی ارزش تشخیصی آزمایش Thyroid Uptake
آیا پاتولوژی همیشه حرف آخر را می زند؟